Ψάχνοντας ανθρώπους

«Αχ, πώς θα ζήσεις τώρα που ξύπνησες; Το έχεις ξεχάσει και αυτό. Ποιο; Το να ζεις. 
Παίρνεις αποφάσεις ανασυγκρότησης. Ψάχνεις τρόπους να πετύχεις τον σκοπό σου.
 Μάλλον πρέπει να κλειστείς στο κουτί σου, να κάνεις παρέα στη μοναξιά σου για κάποιο διάστημα. Να παλέψεις με τον εαυτό σου και τις ανασφάλειές σου μέχρι να ορθώσεις ξανά ανάστημα. 
Μέχρι να μπορέσεις να αντικρίσεις και πάλι κατάματα τον κόσμο».

Μαρία Σταυροπούλου

απόσπασμα από το βιβλίο "Ψάχνοντας ανθρώπους"

Ξύπνα και δράσε

Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να με «σκοτώσει» συναισθηματικά είναι η στασιμότητα.
Όλα ίδια,χωρίς προσπάθεια,χωρίς αλλαγή,χωρίς δράση.
Και το χειρότερο να το βλέπεις και να μην κάνεις τίποτα.
Να φεύγουν οι μέρες έτσι.
Σχεδόν άδειες.
Τόσο άδειες που βλέπεις την μονοτονία να έρχεται και λυπάσαι.

Αν δεν κάνεις κάτι εσύ σήμερα δεν θα αλλάξει τίποτε από μόνο του αύριο και με κανένα μαγικό τρόπο.

Θυμάμαι πάντα μια φράση που άκουσα κάποτε και έχει μείνει βαθιά χαραγμένη μέσα στη μνήμη μου.

«Τις σχέσεις μας τις χτίζουμε κάθε μέρα»


Τις όποιες σχέσεις.

Η ζωή είναι αλλού;

Κοιτώντας γύρω μου είναι φορές που αντικρίζω....πολύ πόνο,θλίψη,μοναξιά,υποκρισία..και λυπάμαι,και πονάω.
Είναι κι άλλες φορές που αντικρίζω χαμόγελα,αγάπη,συμπόνια...και τότε γεμίζει η καρδιά μου αγάπη και ελπίδα.
Πολύ πιο σπάνιες βέβαια αυτές οι στιγμές.Και κρατούν τόσο λίγο.Η χαρά πάντα κρατάει λίγο...μοιάζει με  στιγμές που ίσα ίσα τις αγγίζουμε.

Και κάπως έτσι  αυτός ο κόσμος τελευταία μοιάζει στα μάτια μου όλο και πιο φθαρτός.
Ειδικά για όσους από εμάς ζητάμε το κάτι περισσότερο.Το κάτι παραπάνω που μοιάζει άπιαστο.Απόκοσμο.Μια λαχτάρα ευτυχίας και γαλήνης που θαρρείς πως δεν θα τη βρεις ποτέ.
Και όσο την ψάχνεις τόσο πιο πολύ απογοητεύεσαι.
Και τελικά αναρωτιέμαι,μήπως τελικά όσοι υποστηρίζουν πως η ζωή είναι αλλού έχουν δίκιο;
Μήπως πραγματικά είμαστε πλασμένοι για έναν άλλο κόσμο κι απ΄αυτόν εδώ είμαστε απλώς περαστικοί;
Ευλογημένοι πάντως οι άνθρωποι που δεν ζητούν πολλά από τη ζωή τους..γιατί κατέχουν έναν απαίδευτο νου...

Όταν δεν ξέρεις προς τα που να πας...

Όταν  οι επιλογές που σου δίνονται δεν είναι αυτές που θα έκαναν πραγματικά την καρδιά σου να γαληνέψει;

Όταν δεν ξέρεις ποιον δρόμο να πάρεις για να σε βγάλει πιο κοντά στην καρδιά σου;

Εσύ;

Τι κάνεις τότε;

Η βάρκα της ζωής

Η ζωή έχει τόσο παράξενους τρόπους για σου μάθει το ποιος πραγματικά είσαι και του τι ζητάς.
Μοιάζει με μια βάρκα που σ' αράζει πότε στη μία στεριά και πότε στην άλλη.
Κι είναι κάποιες στεριές που στέκεσαι περισσότερο κι άλλες που εξ αρχής τις απορρίπτεις.
Και το ταξίδι συνεχίζεται...

Άραγε θα μάθουμε ποτέ στ' αλήθεια το ποιοι πραγματικά είμαστε ή έστω θα το μάθουμε σε ένα τόσο ικανοποιητικό βαθμό που θα μας δείξει τουλάχιστον που ανήκουμε;Προς τα που να κατευθυνθούμε για να βρούμε το μέρος που ανήκει η καρδιά μας;

Εσύ;Πόσο αισθάνεσαι την ομορφιά;

Με ανησυχεί το ότι μέρα με τη μέρα χάνουμε τις ομορφιές.

Για να γίνω λίγο πιο σαφής αναφέρομαι στο συναίσθημα της ομορφιάς.

Σ'εκείνο το μαγικό που κάνει την καρδιά σου να χαίρεται,να νιώθει ελεύθερη,να ταξιδεύει,να γαληνεύει.

Προσωπικά όσο παρατηρώ τον εαυτό μου,αντιλαμβάνομαι πως δεν έχω την ίδια συχνότητα στο να μπορώ να απολαύσω με όλο μου το είναι για παράδειγμα ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα όπως παλιά.
Σαν να υπάρχει κάτι μέσα μου που επισκιάζει την καρδιά μου και δεν της επιτρέπει να χαρεί όσο θα ήθελε.

Με πιο απλά λόγια κι όπως θα έλεγαν οι πιο παλιοί :"κάθε πέρυσι και καλύτερα..κάθε φέτος και χειρότερα"...


Τα παραπάνω είναι σκέψεις που με προβληματίζουν έντονα τον τελευταίο καιρό και ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σου.
Αν θέλεις πες μου και συ...πόσο συχνά μπορείς και αισθάνεσαι έτσι όμορφη την καρδιά σου;

Απόφαση

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που μια κατάσταση φτάνει σε ένα κομβικό σημείο.
Και πρέπει να επιλέξεις ποιον δρόμο θα ακολουθήσεις.
Δύσκολη η διαδικασία των αποφάσεων για πολλούς ανθρώπους..
Το μόνο σίγουρο και το πιο αληθινό βοήθημα είναι ίσως,
το να ακούσεις απλά 
αυτό που θέλει πραγματικά η καρδιά σου.

Προβληματισμός

Κοιτώντας,διαβάζοντας και ακούγοντας γύρω μου,βλέπω με μια μεγάλη πίκρα πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι βυθιζόμαστε(γιατί ανήκω και εγώ στο κλαμπ!) τουλάχιστον σε κάποιες μέρες της ζωής μας μέσα στη θλίψη,την μελαγχολία και γενικότερα μέσα σε ένα κλίμα αδράνειας χωρίς διάθεση για δράση,κουβέντα,διασκέδαση και γενικότερα για πράγματα και καταστάσεις που παλιότερα μας  ευχαριστούσαν.
  Τώρα θα μου πείτε εσύ τώρα το πρόσεξες?

Όχι,δεν το πρόσεξα τώρα,ξέρω πολύ καλά ότι σε ένα μεγάλο βαθμό είναι πολύ λογικό να συμβαίνει στην πολύ δύσκολη εποχή που διανύει η χώρα μας.Απλά αυτό που με προβληματίζει είναι το τι κάνουμε εμείς για να αποφύγουμε(όσο είναι δυνατόν) αυτό το δυσβάσταχτο συναίσθημα .

Και έρχομαι να ρωτήσω εσάς.Ή καλύτερα όσους από εσάς βιώνετε παρόμοια συναισθήματα.
Πώς ενεργείτε και πώς τα αντιμετωπίζετε?
Σκοπός αυτής μου της ανάρτησης είναι πως...ίσως με το μοίρασμα των σκέψεων όλων μας καταφέρουμε να βοηθήσουμε κατά κάποιο τρόπο ο ένας τον άλλον.
Τι λέτε λοιπόν?

Θέλω να τρέξω

Έχεις νιώσει ποτέ ότι θέλεις να φύγεις από τα πάντα;Σαν να μη σε γεμίζει αυτός ο τόπος,αυτοί οι άνθρωποι,αυτή η ζωή;Σαν να μη σε γεμίζει τίποτα...και το μόνο που θέλεις είναι να αρχίσεις να τρέχεις χωρίς όμως να ξέρεις  για που;
Μόνο να τρέξεις μακριά....

Κάπου είχα διαβάσει πως...μπορείς να τρέξεις μακριά από τα πάντα αλλά όχι από αυτά που έχεις μέσα σου..

Εσύ ζεις;

Όταν έχω άγχος είναι επειδή ζω στο μέλλον. 

Όταν έχω κατάθλιψη είναι επειδή ζω στο παρελθόν.

Μανώλης Δουκίδης

...και κάπου εδώ γεννάται το ερώτημα:

τελικά ζεις ποτέ;
ή αλλιώς - πότε ζεις;

Συνέχισε να προχωράς αλλάζοντας πορεία..

Κι αν το ταξίδι δεν είναι όπως ακριβώς το περίμενες
μην μου κατσουφιάζεις.
Ξέρεις πολύ καλά πως γκρινιάζοντας
δεν θα αλλάξει κάτι..
Πάρε μια βαθιά ανάσα και προχώρα 
αναζητώντας μονοπάτια
που θα κάνουν την καρδιά σου
να νιώθει ήρεμη,χαρούμενη και γεμάτη.

Να βγαίνεις από τον εαυτό σου

Να βγαίνεις από τον εαυτό σου,για να κρατάς που και που μία απόσταση από το εγώ σου.
Αυτό το εγώ με τα δικά του θέματα που το απασχολούν και σε κάνουν να πιστεύεις πως είσαι ο μοναδικός άνθρωπος στον πλανήτη που περνάει δύσκολα.
Κι αυτό το εγώ είναι τόσο απόλυτο και σε ξεγελά τόσο περίτεχνα που σε κάνει κοιτώντας γύρω σου  να πιστεύεις πως όλοι οι άλλοι είναι καλά,πως δεν έχουν προβλήματα κι ακόμη κι αν έχουν ξέρουν να τα ξεπερνούν εύκολα,γρήγορα κι ανώδυνα.
 Όχι όμως!δεν είναι καθόλου έτσι.Όσα προβλήματα έχεις και εσύ αλλά τόσα κι ίσως και περισσότερα ,ίσως σημαντικότερα,βασανίζουν άπειρους ανθρώπους.Απλά δεν τα γνωρίζεις ή βυθισμένος μέσα στους δικούς σου λογισμούς δεν μπορείς να τα δεις.
Όλοι οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας τον πόνο,όλοι οι άνθρωποι έχουμε κι από κάτι που μπορεί να μας βασανίζει ή να μας προβληματίζει...να μας δυσκολεύει ή να μας πονά.
Γι αυτό σου λέω,πάρε κουράγιο από τον πόνο που μας ενώνει όλους.Άσχετα με το πρόβλημα γιατί η ουσία δεν είναι εκεί.Η ουσία είναι το να βγεις από σένα και να κοιτάξεις γύρω σου...να καταλάβεις πως όλοι μας όπως θα χαρούμε έτσι και θα πονέσουμε.Όπως θα ηρεμούμε έτσι και θα προβληματιζόμαστε.

Πάρε μια ανάσα και προσπάθησε να νιώσεις ευγνωμοσύνη για όσα καλά έχεις.
Πάρε μια ανάσα και άφησε την ελπίδα και την αγάπη να αγκαλιάσουν την ψυχή σου.

Τελικά πόσο καλά σε ξέρεις;

Μη με ρωτήσεις γιατί γράφω.
Πραγματικά δεν ξέρω.
Είναι φορές που έχω τόσο πολύ την ανάγκη να το κάνω και άλλες που θέλω ότι έγραψα πριν λίγο
να το διαγράψω με μιας.
Λες και δεν αντέχω να διαβάζω τον εαυτό μου!

Και εδώ ακριβώς μου γεννάται το ερώτημα "πόσο μπορούμε τελικά να αντέξουμε τον ίδιο μας
τον εαυτό; ".
Και φυσικά μιλώ για εκείνον που είμαστε στην πραγματικότητα και όχι αυτόν που νομίζουμε.
Δεν είναι λίγες οι φορές που οι ίδιοι μας φορούμε μια όμορφη μάσκα,για να μην αντικρίσουμε
την την ασχήμια μας,την δειλία μας,τους φόβους μας,τη μικρότητα μας...
Και όλα αυτά γιατί;
Μήπως επειδή μάθαμε (ή ίσως μας έμαθαν) πως πρέπει να είμαστε τέλειοι,αλάνθαστοι,
δυνατοί κλπ κλπ.

Θυμήσου απλώς τις στιγμές που αφέθηκες ελεύθερος και λειτούργησες φυσικά και μέσα από την καρδιά σου χωρίς να νοιάζεσαι για το πώς θα φανείς ή αν θα εκτεθείς.

Θυμήσου πόσο απόλαυσες εκείνες τις στιγμές και δώσε χώρο στην αλήθεια της καρδιάς σου για να μάθεις εσένα με τα όμορφα και τα άσχημα σου,με τα εύκολα και τα δύσκολα σου,με τους φόβους
 και το θάρρος σου.

Θυμήσου γιατί...
 μόνο ότι είναι αληθινό μπορεί να είναι και αληθινά όμορφο.

Προτεραιότητα στη δική σου ψυχή

Μου είπες πως κουράστηκες πια να νοιάζεσαι περισσότερο για το τι θέλουν και για το τι σκέφτονται οι άλλοι.Για τα προβλήματα που τους απασχολούν και δεν λένε,μα εσύ πασχίζεις κάθε φορά να βοηθήσεις μαντεύοντας(..!)και κάνοντας τον αόρατο προβληματισμό τους δικό σου.

Αφήνοντας πάντα στην άκρη εσένα και τις δικές σου προσωπικές ανάγκες  βάζοντας σε προτεραιότητα τους άλλους.

Μην το κάνεις γιατί έτσι χάνεις εσένα.Και πίστεψε με για κανέναν και για τίποτα σε αυτόν εδώ τον κόσμο,δεν υπάρχει λόγος και αιτία  να χάσεις εσένα.

Μα και αν υπήρχε ακόμη πες μου ποιος άνθρωπος που να άξιζε θα επέτρεπε να χάσεις τον εαυτό σου για να είναι εκείνος καλά; 

Για να είσαι καλά και να μην ταλαιπωρείς άλλο την ψυχή σου,μάθε να δίνεις προτεραιότητα στο μέσα ΣΟΥ.

Μόνο έτσι θα καταφέρεις να διατηρήσεις την εσωτερική σου γαλήνη και να μπορέσεις να προσφέρεις ένα κομμάτι της σε όσους το έχουν πραγματικά ανάγκη αλλά και το αξίζουν.

Ηλιοκέντητη