Απουσία και...

Κι όμως αγάπη σημαίνει να επιμένεις,να θες και να προσδοκάς τον άλλον,ακόμη κι όταν θα έχει πάψει να είναι "αξιαγάπητος".

Η πίστη και αγάπη κτίζεται στην πιο βαθιά απουσία.

Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

από το βιβλίο "Ένας Θεός που έπαιζε κρυφτό"

Μια ανάρτηση και μια ευχή για.........

Για αυτούς που νιώθουν πως έχασαν το δρόμο τους.ίσως και τον εαυτό τους.την ταυτότητα τους.
Για αυτούς που κουράστηκαν από τα αδιέξοδα που προβάλλουν στη ζωή τους.
Για αυτούς που νιώθουν μοναξιά στην καρδιά τους.
Για αυτούς που φοβούνται να κάνουν λάθη γιατί δεν μπορούν να συγχωρούν τον εαυτό τους.
Για αυτούς που παλεύουν κάθε μέρα,ώρα και στιγμή να βρουν το δικό τους μονοπάτι και κάθε που βγαίνουν σε λάθος δρόμο απελπίζονται.
Για αυτούς που δεν έμαθαν-ή δεν τους έμαθαν-ποτέ ως τώρα να αγαπούν και να δέχονται το μέσα τους όπως είναι.

Και μια ευχή το αδιέξοδο που βιώνουν τώρα να είναι και το τελευταίο.
Εκείνο που τελικά θα δώσει ο Θεός και θα βγάλει επιτέλους στο λιμάνι της καρδιάς τους που λέγεται γαλήνη.

Όταν δεν ξέρεις προς τα που να πας...

Όταν  οι επιλογές που σου δίνονται δεν είναι αυτές που θα έκαναν πραγματικά την καρδιά σου να γαληνέψει;

Όταν δεν ξέρεις ποιον δρόμο να πάρεις για να σε βγάλει πιο κοντά στην καρδιά σου;

Εσύ;

Τι κάνεις τότε;

Η βάρκα της ζωής

Η ζωή έχει τόσο παράξενους τρόπους για σου μάθει το ποιος πραγματικά είσαι και του τι ζητάς.
Μοιάζει με μια βάρκα που σ' αράζει πότε στη μία στεριά και πότε στην άλλη.
Κι είναι κάποιες στεριές που στέκεσαι περισσότερο κι άλλες που εξ αρχής τις απορρίπτεις.
Και το ταξίδι συνεχίζεται...

Άραγε θα μάθουμε ποτέ στ' αλήθεια το ποιοι πραγματικά είμαστε ή έστω θα το μάθουμε σε ένα τόσο ικανοποιητικό βαθμό που θα μας δείξει τουλάχιστον που ανήκουμε;Προς τα που να κατευθυνθούμε για να βρούμε το μέρος που ανήκει η καρδιά μας;

Το μονοπάτι της αντοχής σου

 Θυμάμαι όταν βρέθηκα μεσ' τη ζωή μονάχη
κι’ολοταχώς προχώραγα, να δίνω πάντα μάχη
βρέθηκα μεσ' τα δύσκολα μ΄αγκίδες σκαλοπάτια
και είδα πως βγήκα ξαφνικά σε δυο μονοπάτια!

(απόσπασμα απο το ποίημα της

Αγαθής Παπαδοπούλου

"Τα μονοπάτια της ζωής")

Και τελικά η ζωή για ακόμη μία φορά έρχετε να σου αποδείξει πως ο άνθρωπος αντέχει.
Καταστάσεις που κάποτε έμοιαζαν σαν ένα μαύρο πέπλο που τυλίγει την καρδιά σου,
περνώντας ο χρόνος αλλάζουν.Γιατί μαζί του αλλάζεις και εσύ.

 Κι αυτό που κάποτε φοβόσουν ξέρεις τώρα πως μπορείς να το αντέξεις.
Είτε ξεπερνώντας το είτε αλλάζοντας του τη μορφή που είχε μέσα σου.
Συνέχισε με πίστη και η ζωή πάντα θα σου δείχνει νέα μονοπάτια.

Απόφαση

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που μια κατάσταση φτάνει σε ένα κομβικό σημείο.
Και πρέπει να επιλέξεις ποιον δρόμο θα ακολουθήσεις.
Δύσκολη η διαδικασία των αποφάσεων για πολλούς ανθρώπους..
Το μόνο σίγουρο και το πιο αληθινό βοήθημα είναι ίσως,
το να ακούσεις απλά 
αυτό που θέλει πραγματικά η καρδιά σου.

Να μάθεις να προχωράς

Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι και σε ρίχνει ψυχολογικά μην στέκεσαι και πολύ στη στιγμή εκείνη αναλώνοντας τις σκέψεις σου στη θλίψη,το φόβο ή την αρνητικότητα.
Ξέχασε το,άφησε το στο παρελθόν (γιατί εκεί ανήκει πλέον) και απλά συνέχισε την πορεία σου.
Και κάπως έτσι θα μάθεις σιγά σιγά να ξεπερνάς τις δυσκολίες της ζωής που πάντα θα υπάρχουν λίγο γρηγορότερα και ίσως πιο ανώδυνα.
Α!και μην ξεχνάς το πιο βασικό από όλα...
 Το κάθε σου πέσιμο είναι ένα βήμα κι αυτό μέσα στο δρόμο της ζωής σου.Γιατί μη μου πεις πως έχεις δει ποτέ δρόμο χωρίς απότομες στροφές,εμπόδια και λακκούβες!
Το θέμα είναι σε κάθε πέσιμο να σηκώνεσαι και να προχωράς!ξανά και ξανά,όσες φορές κι αν χρειαστεί,γιατί όλοι κάπως έτσι πορευόμαστε..μην ξεχνάς δεν είσαι ούτε μόνος ούτε ο μόνος.