Χίλιες φορές

... είναι πολύ νωρίς για να μείνω..και πολύ αργά για να φύγω....

Ποια μνήμη με έφερε εδώ 

σε τόπο μαγεμένο

που έχω αιώνες να σε δω 

πουλί μαρμαρωμένο

Η μάσκα πρόσωπο παλιό 

που καίει το πρόσωπό μου

με χέρια στον ζεστό πηλό 

φτιάχνω τον άνθρωπό μου

Χίλιες φορές σε έχασα 

κι όμως ακόμα αντέχω

Μία φορά σε ξέχασα 

χίλιους θανάτους έχω

Πόσες φορές ανάστησα 

εγώ τον θάνατό σου

και τις πληγές σου κράτησα 

και το αναφιλητό σου

Με αίμα στα θεμέλια 

στεριώνει το γεφύρι

του κόσμου η συντέλεια 

κι κόσμος πανηγύρι

Μίλα

Η σιωπή,πολλές φορές πονάει και πληγώνει όσο και η απουσία.

Όταν επιλέγεις σχεδόν πάντα τη σιωπή είναι σαν να χτίζεις μονίμως ένα απέραντο τείχος από απόσταση...και απόσταση = απομάκρυνση...

Πίστη ελπίδα υπομονή

Μια πάνω και μια κάτω.
Αυτή είναι η ζωή μας.
Εκεί που πιστεύεις πως τα έχεις βρει όλα,τα έχεις βάλει σε τάξη και είσαι έτοιμος να ξεκινήσεις μία πορεία,ξαφνικά όλα αλλάζουν.ανατρέπονται.και σαστίζεις.κοιτάς γύρω σου και ψάχνεις να βρεις την ομορφιά που πριν λίγο κρατούσες στα χέρια σου.
Αναρωτιέσαι που κρύφτηκε.
Κι ύστερα...όταν πια νομίζεις πως χάθηκαν όλα συμβαίνει κάτι σχεδόν μαγικό και τα πάντα ξαναφτιάχνονται ίσως πιο όμορφα από πριν.Μετά από αμέτρητο πόνο και θλίψη έρχεται ένας ουρανός γαλήνης και αγάπης να σκεπάσει την τρομαγμένη καρδιά σου.

Γι αυτό σου λέω,να παλεύεις,να μην απελπίζεσαι ποτέ.

Γιατί όλα θα έρθουν κάποια μέρα όπως πρέπει.Φτάνει να έχεις πίστη γιατί είναι αυτή που γεννά την ελπίδα και υπομονή γιατί είναι εκείνη που θα φέρει ότι αξίζει.

Χρόνια πολλά και καλά σε όλο τον κόσμο με υγεία και αγάπη.Αυτά τα δύο νομίζω περικλείουν μέσα τους τα πάντα.

Μια αχτίδα

Μαγαζιά και δρόμοι ντυμένα με πολύχρωμα λαμπάκια.Κόσμος πάει και έρχεται τυλιγμένος σφιχτά για να ξεφύγει από το κρύο.Από το κρύο της καρδιάς όμως είναι που οφείλουμε να προστατευτούμε.
Και δεν είναι μόνο εκείνο που κάνει τις καρδιές να σκληραίνουν,να ψυχραίνουν απέναντι στους άλλους.Είναι κι εκείνη η ψύχρα που αφήνει η αίσθηση του πόνου,της απώλειας,της θλίψης,του φόβου.Και δεν αφήνει την καρδούλα σου να νιώσει την αγάπη και τη ζεστασιά που τόσο έχει ανάγκη.Σε παρακαλώ,φέτος κάνε μια προσπάθεια να αφήσεις πίσω ότι πονάει.Όχι να το ξεχάσεις.Αυτό ξέρω πως δεν γίνεται.Μα βρες μια θέση στην καρδιά σου και άφησε το εκεί χωρίς να το αφήσεις να κάνει βήματα στο παρόν και να σου συντρίβει την κάθε ευτυχισμένη στιγμή.Την κάθε μικρή όμορφη στιγμούλα που παλεύει να βρει η ψυχή σου για να ανασάνει.

Και επιτέλους σταμάτα να φοβάσαι να ζήσεις την ευτυχία.Είτε γιατί μπορεί βαθιά μέσα σου να πιστεύεις πως δεν την αξίζεις,είτε επειδή δεν έμαθες ή δεν σου έμαθαν ποτέ να ζεις και να χωράς μέσα της.Ξέρεις συμβαίνει επίσης πολλές φορές,όταν ζούμε για χρόνια σε μία κατάσταση δύσκολη να βολευόμαστε άθελα μας μέσα της.Και επειδή ως γνωστόν καμία αλλαγή δεν είναι εύκολη μα ούτε και ανώδυνη δεν θέλουμε να ξεφύγουμε από αυτήν.

Αυτό συμβαίνει πολλές φορές και με τη θλίψη.Μαθαίνουμε να ζούμε μαζί της και μας είναι δύσκολο να αποτραβηχτούμε από αυτήν.

 Μα σκέψου αν δεν προσπαθήσεις λίγο και συ,μπορεί να έρθει κάποια μέρα που θα σταθείς για λίγο να κοιτάξεις τη ζωή σου ως εκείνη τη στιγμή και ίσως τότε συνειδητοποιήσεις πόσα όμορφα έχασες..

Δεν θα είναι κρίμα;

Γι αυτό σου λέω,χαμογέλασε,κράτησε όσο μπορείς τα βήματα σου στο σήμερα και ζήσε.
Πάντα θα υπάρχει πόνος όσο θα ζούμε.Μα κι αυτός έχει μια ευλογία μέσα του.Αλλά δεν είναι μόνο αυτό η ζωή μας.Είναι και χαρά κι ας κρατάει λίγο.Και κάποιες φορές είναι στο χέρι μας να τη διατηρούμε λίγο παραπάνω.Αρκεί να τη βλέπουμε και να την αναζητούμε.

Εύχομαι να έχεις τα μάτια σου στραμμένα στο φως.Περισσότερο στο φως.
Και πάντα μέσα στα σκοτάδια που θα έρθουν να μπορείς να διακρίνεις έστω και μια μικρή αχτίδα.

Να βγαίνεις από τον εαυτό σου

Να βγαίνεις από τον εαυτό σου,για να κρατάς που και που μία απόσταση από το εγώ σου.
Αυτό το εγώ με τα δικά του θέματα που το απασχολούν και σε κάνουν να πιστεύεις πως είσαι ο μοναδικός άνθρωπος στον πλανήτη που περνάει δύσκολα.
Κι αυτό το εγώ είναι τόσο απόλυτο και σε ξεγελά τόσο περίτεχνα που σε κάνει κοιτώντας γύρω σου  να πιστεύεις πως όλοι οι άλλοι είναι καλά,πως δεν έχουν προβλήματα κι ακόμη κι αν έχουν ξέρουν να τα ξεπερνούν εύκολα,γρήγορα κι ανώδυνα.
 Όχι όμως!δεν είναι καθόλου έτσι.Όσα προβλήματα έχεις και εσύ αλλά τόσα κι ίσως και περισσότερα ,ίσως σημαντικότερα,βασανίζουν άπειρους ανθρώπους.Απλά δεν τα γνωρίζεις ή βυθισμένος μέσα στους δικούς σου λογισμούς δεν μπορείς να τα δεις.
Όλοι οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας τον πόνο,όλοι οι άνθρωποι έχουμε κι από κάτι που μπορεί να μας βασανίζει ή να μας προβληματίζει...να μας δυσκολεύει ή να μας πονά.
Γι αυτό σου λέω,πάρε κουράγιο από τον πόνο που μας ενώνει όλους.Άσχετα με το πρόβλημα γιατί η ουσία δεν είναι εκεί.Η ουσία είναι το να βγεις από σένα και να κοιτάξεις γύρω σου...να καταλάβεις πως όλοι μας όπως θα χαρούμε έτσι και θα πονέσουμε.Όπως θα ηρεμούμε έτσι και θα προβληματιζόμαστε.

Πάρε μια ανάσα και προσπάθησε να νιώσεις ευγνωμοσύνη για όσα καλά έχεις.
Πάρε μια ανάσα και άφησε την ελπίδα και την αγάπη να αγκαλιάσουν την ψυχή σου.